Μανδάλη Μαίρη ΣτΜ

1. Ποια ήταν η πηγή της έμπνευσής σας;
Πολύ συνηθισμένη. Οι ιστορίες που από παιδί άκουγα από τη γιαγιά μου κυρίως, ζωντάνεψαν ξανά στο μυαλό μου, μια μέρα που η μητέρα μου ανακάλυψε και μου έφερε μια τσάντα γεμάτη παλιές –ογδόντα χρόνων– φωτογραφίες. 
2. Πόσο εύκολη είναι η συγγραφή;
Δύσκολο δεν είναι να φέρεις τις λέξεις στο χαρτί. Αν σε δυσκολεύει αυτό τότε δε μπορείς και δεν πρέπει να προσπαθήσεις να γράψεις. Για μένα δύσκολο είναι να διαχειριστώ τα συναισθήματα που έχω, την αντιπάθειά μου για κάποιο χαρακτήρα, ή τον «έρωτά» μου για κάποιον άλλο. Τον κόμπο που νιώθω στο στομάχι όταν γράφω για καταστάσεις σκληρές. Αυτό καμιά φορά μπορεί να είναι ψυχοφθόρο. Έχει τύχει να παρατήσω για πολύ καιρό αυτό που έγραφα, γιατί είχα βρεθεί σε ένα ιδιαίτερα δυσάρεστο αδιέξοδο στη ζωή των ηρώων και δεν μπορούσα να καταλάβω πώς είχα οδηγηθεί εκεί.
3. Συνεχίζουν οι ήρωες να υπάρχουν; Σκέφτεσαι κάποια φορά για το ποια θα μπορούσε να είναι η συνέχεια της πορείας τους;
Μου αρέσει να βλέπω τους ήρωές μου μέσα στο χρόνο. Μου αρέσει συχνά να δίνω το τέλος τους. Με ανακουφίζει αυτό. Διαφορετικά με στοιχειώνουν και νιώθω πως έχω αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς.
4. Θα άλλαζες κάτι στην ιστορία του βιβλίου αν μπορούσες;
Εκ των υστέρων, όταν πια έχει ολοκληρωθεί, δε θα με άφηνε το ίδιο το βιβλίο και να ήθελα.
5. Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος που έδωσες να το διαβάσει, χειρόγραφο ακόμα;
Η μαμά μου.
6. Τι αισθάνθηκες όταν κράτησες για πρώτη φορά τυπωμένο το βιβλίο σου;
Στην αρχή ένιωσα αποστασιοποιημένη. Σα να μην ήταν δικό μου. Ύστερα, καθώς το κοιτούσα αποσβολωμένη, ένιωσα συγκίνηση, ταχυκαρδία, αγωνία για την τύχη του. Συνειδητοποίησα θυμάμαι πως είχα ένα ηλίθιο χαμόγελο για πολύ ώρα. 
7. Σχεδιάζεις ήδη το επόμενό σου βιβλίο;
Το «Αλήθειες κρυμμένες, σημάδια ανεξίτηλα» είναι μέρος τριλογίας. Έχω σχεδόν ολοκληρώσει το δεύτερο βιβλίο και στήνω το σκελετό του τρίτου. Είναι η πορεία εκατό χρόνων της οικογένειας Ντούκαρη και όχι μόνο. 
8. Ποιο είναι το αγαπημένο σου βιβλίο;
Δεν έχω ένα αγαπημένο βιβλίο ή έναν αγαπημένο συγγραφέα. Ένα βιβλίο που συχνά σκέφτομαι είναι ο Σιντάρτα του Έρμαν Έσσε. Εκτός από τους ήρωές μου, μου αρέσει να βλέπω και τον εαυτό μου μέσα στο χρόνο μου. Αυτό το βιβλίο το πρωτοδιάβασα στα δεκάξι μου και με σημάδεψε. Το ξαναδιάβασα φέτος. Είναι τουλάχιστον μαγικό να διαβάζεις ανθρώπους που μπορούν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και τη σκέψη σου σε όλες τις ηλικίες και φάσεις της ζωής σου, που μπορούν με το ίδιο κείμενο να σου λένε διαφορετικά πράγματα.  
9. Ποιο είναι το τελευταίο βιβλίο που διάβασες;
Τα «Πικρά κεράσια» του Δημήτρη Αλεξίου
10. Περιέγραψε τον εαυτό σου με 10 επίθετα;
Ρεαλίστρια, δίκαιη, φιλότιμη, τελειομανής, διακριτική, παρορμητική, οξύθυμη, απότομη, απόλυτη, σπάταλη    
11. Σκέψεις στο άκουσμα Διόπτρα
Ο φυσικός χώρος μου, εννοώ αυτός του επαγγέλματος του πολιτικού μηχανικού που ασκώ εδώ και δεκατέσσερα χρόνια, είναι σκληρός και δύσκολος. Η Διόπτρα για μένα είναι ένα χαμόγελο.
12. Ποιο είναι το αγαπημένο σου παιχνίδι;
Αν το παιχνίδι το εννοούμε στην κυριολεξία του όρου, μου αρέσουν όλα τα επιτραπέζια που μπορούν να γίνουν η αφορμή για μαζώξεις, γέλιο και γελοίο ανταγωνισμό. Από την άλλη έχω μανία με τις διακοσμητικές κατασκευές μου από σύρμα και πηλό και ένα Βικτωριανό κουκλόσπιτο που μου πήρε χρόνια να ολοκληρώσω.
13. Χρώμα;
Γκρι-μοβ
14. Φαγητό;
Χωριάτικες πίτες
15. Λέξη;
Δημιουργία
16. Ιστορική περίοδος;
Θα πω το τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου στην Ευρώπη. Φοβάμαι όμως πως οι λόγοι της προτίμησής μου είναι μάλλον «λογοτεχνικοί» ή «κινηματογραφικοί». Ο άνθρωπος ακόμα και στις πιο δημιουργικές του περιόδους, έζησε μέσα στη διαφθορά και την αδικία. Και είναι οι εξαιρέσεις που φωτίζουν τον τόπο και το χρόνο.
17. Ήρωας;
Αυτή την εποχή είμαι «ερωτευμένη» με το Μανόλη Ντούκαρη, τον ήρωα του βιβλίου που μόλις ολοκλήρωσα. Κάθε φορά αγαπημένος μου ήρωας είναι αυτός που μπορεί να κλέψει σκέψεις μου μέσα στη μέρα, είτε είναι ο ήρωας ενός βιβλίου, είτε είναι ένας ήρωας της καθημερινότητάς μου.
18. Τι λατρεύεις στη ζωή;
Την οικογένειά μου, την ανιψιά μου. Έναν καλό φίλο που ανέχομαι και με ανέχεται καθημερινά. Τα ζώα μου, τη μυρωδιά της μυρτιάς, το απρόβλεπτο στη στροφή του δρόμου, που καμιά φορά δεν είναι κακό.  
19. Κάτι άλλο που θα ήθελες να προσθέσεις;
Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος με ρώτησε τι ονειρεύομαι γι αυτό το βιβλίο. Του απάντησα να το δω τυχαία στα χέρια ενός απορροφημένου από το διάβασμα ταξιδιώτη. Ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους της Διόπτρας που με πίστεψαν κι ευχαριστώ κι όλους εκείνους που θα θελήσουν να μου κάνουν παρέα.