Οι σχέσεις της φτώχειας και η φτώχεια των σχέσεων…

Οι σχέσεις της φτώχειας και η φτώχεια των σχέσεων…

Λίγα χρόνια πριν, η ζωή κυλούσε με ρομαντικές διαφωνίες. Ένα ζευγάρι απολάμβανε το γεύμα του σε ένα όμορφο εστιατόριο και, στο τέλος, εκείνος μάλωνε γλυκά την οικονομικά ανεξάρτητη σύντροφό του για την επιμονή της να συμμετάσχει σε αυτό που έγραφε το μικρό λευκό χαρτάκι, γιατί ο λογαριασμός είναι πάντα θέμα του άντρα.

Τότε, το ενδεχόμενο η συζήτηση να μην αφορούσε το ποιος θα πληρώσει, αλλά το ποια μέρα του μήνα θα έβγαινε το ζευγάρι, φάνταζε σχεδόν σαν ανέκδοτο.

Η φτώχεια φέρνει γκρίνια, έλεγαν οι παλιοί και κάτι ήξεραν, διότι η ιστορία κάνει κύκλους...

Και ως επιβεβαίωση αυτής της ρήσης, κάπου ανάμεσα σε κομμένα έξοδα και μειωμένους προγραμματισμούς, σε αναβαλλόμενα ταξίδια και απαγορευμένες διακοπές, χάθηκαν σιγά σιγά και τα χαμόγελα από τα πρόσωπα ανθρώπων που μέχρι χθες ήταν ερωτευμένοι.

Μιλώντας πάντα για το γενικό σύνολο, την πλειονότητα όλων εμάς που μάθαμε να ζούμε σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία και να καθορίζουμε  τόσο το επίπεδο της ζωής μας όσο και τη συναισθηματική μας ολοκλήρωση και ευημερία μέσ’ από αυτή, ήρθαμε ξαφνικά αντιμέτωποι με συνθήκες που ήταν αδύνατον να αφήσουν ανεπηρέαστες ακόμα και τις καθημερινές μας, άλλοτε, συνήθειες.

Οι διαφωνίες δεν είναι πια ρομαντικές, ούτε καν ήπιες. Η μείωση του οικογενειακού προϋπολογισμού και ο καθημερινός άνισος αγώνας με ολοένα αυξανόμενες υποχρεώσεις έφεραν μείωση συναισθημάτων και αντοχής.

Η γκρίνια, αέναος εχθρός της ηρεμίας, εισέβαλε απειλητικά στην καθημερινότητα.

Σχέσεις γκρεμίζονται μπροστά σε ένα συναίσθημα που αποδεικνύεται  αδύναμο να αντικαταστήσει μια ευτυχία που η ύπαρξη και η ολοκλήρωσή της καθορίζονταν σε μεγάλο βαθμό από την επένδυση όχι πάνω στην ίδια τη σχέση, αλλά σε ό,τι μάθαμε να θεωρούμε αναγκαίο να συνοδεύει την κοινή μας καθημερινότητα για να περνάμε καλά.

Στον αντίποδα, υπάρχουν και αυτές οι σχέσεις που, ακόμα κι αν όλη τους η συναισθηματική υπόσταση έχει γκρεμιστεί, αναγκαστικά συνεχίζουν να υφίστανται και να καθορίζουν την κοινή μοίρα και πορεία δύο ανθρώπων ως μοναδικό όπλο και μέσο για να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές απαιτήσεις τής κατ’ επιλογήν, μέχρι χθες, κοινής τους ζωής. Και όσο πιο φτωχή γίνεται καθημερινά η τσέπη μας τόσο φτωχότερη γίνεται η ευημερία μας.

Θυμάμαι παλιές ελληνικές ταινίες, με αλησμόνητες συμβουλές προς φτωχούς, πλην ερωτευμένους: «Δεν φτάνει η αγάπη, γιατί η αγάπη δεν τρώγεται, δεν την ντύνεσαι, δεν πληρώνεις με αυτή…»

Μπορεί η αγάπη σε μια σχέση να μην τα κάνει όλα αυτά, αλλά σίγουρα θα συνεχίσω, ρομαντικά σκεπτόμενος, να πιστεύω πως μπορεί να αποδειχτεί θησαυρός σε άδειες τσέπες και, από την άλλη, πως το φτωχό συναίσθημα δεν ανθίζει στις καρδιές που ακουμπάνε ακόμα και στα πιο γεμάτα πορτοφόλια.

Γράψτε το σχόλιό σας



Εγγραφή στο Newsletter

Για αποκλειστικές προσφορές, νέες κυκλοφορίες και ξεχωριστές εκδηλώσεις, κάντε εγγραφή στο newsletter