2103300774
0

Ο Τζον απαντάει σε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις

Ο Τζον απαντάει σε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις

-Τι σε έκανε να θες να γίνεις συγγραφέας;

Έγραψα ένα ποίημα στα δεκαπέντε, για μία εργασία στο σχολείο, με το οποίο ο δάσκαλος ενθουσιάστηκε. Μου είπε ότι έπρεπε να συνεχίσω να γράφω και η ενθάρρυνσή του με επηρέασε. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που πίστεψα πως βρήκα μία καριέρα που να μου ταιριάζει. Ωστόσο, αργότερα, όταν ήρθε η ώρα να παντρευτώ, ο χώρος της διαφήμισης έμοιαζε η μόνη διέξοδος για να βγάλω χρήματα ως συγγραφέας. Έτσι, ακολούθησα αυτή την καριέρα στη Νέα Υόρκη για 32 χρόνια. Δεν ξαναέγραψα ποίηση, αλλά αφού άφησα τη Madison Avenue προσπάθησα να γράψω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Το Σκέψου έναν αριθμό ήταν το αποτέλεσμα.

-Τι κάνεις όταν δεν γράφεις;

Η γυναίκα μου κι εγώ ζούμε σε 95 στρέμματα γης, σε ένα βουνό -όπως ο Ντέιβ και η Μάντλιν Γκάρνεϊ στο Σκέψου έναν αριθμό- οπότε υπάρχουν πάντα λουλούδια για να φυτέψουμε, χωράφια να φροντίσουμε, μονοπάτια να καθαρίσουμε, έναν κήπο να συντηρήσουμε, χιόνι να φτυαρίσουμε, ξύλα να κόψουμε και βιβλία να διαβάσουμε.

-Όταν ξεκινάς να γράφεις, ξέρεις ήδη το τέλος;

Όχι. Στη μέθοδο που χρησιμοποιώ, τα πάντα έρχονται τμηματικά. Μπορεί να σκεφτώ μία ενδιαφέρουσα ιστορία -τον γρίφο στο Σκέψου έναν αριθμό, ή τα ανεξήγητα ίχνη στο χιόνι- και μετά προσπαθώ να σκεφτώ μία μεγαλύτερη ιστορία, στην οποία μπορεί να αποτελεί κομμάτι της. Αυτό προκαλεί τη γέννηση των χαρακτήρων που ζουν σε αυτόν τον κόσμο, με ποιούς ανθρώπους θα έρθουν σε σύγκρουση, πώς μοιάζουν και ποια είναι η φωνή τους και ούτω καθεξής. Όσο προχωράω, τόσο πιο σημαντικά γίνονται τα χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών και αρχίζουν να κυριαρχούν οι στόχοι και τα αισθήματά τους. Οι χαρακτήρες σκέφτονται, δρουν, συγκρούονται. Οι χαρακτήρες καθορίζουν το τέλος.

 

-Ποιο αστυνομικό θα ήθελες να είχες γράψει;

Το Arms and the women του Reginald Hill. Είναι το είδος του βιβλίου για το οποίο εφευρέθηκε ο όρος tour de force. Για μένα είναι το πιο περίπλοκο, όμορφο και διασκεδαστικό βιβλίο. Και τα άλλα βιβλία του θέτουν τον πήχη ψηλά.

-Για τι είσαι περήφανος;

Για τα τρία παιδιά μου.

-Έχεις φιλοδοξίες που δεν έχουν πραγματοποιηθεί;

Θα ήθελα να ανακαλύψω πώς γίνεται να τρώω παγωτό χωρίς να παχαίνω.

-Τι σε κάνει να θυμώνεις;

Το ότι παχαίνω.

-Ποιες είναι τρεις συμβουλές για τη συγγραφή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος;

Πρώτον, βρες τη φωνή του χαρακτήρα και λέξεις που ταιριάζουν με αυτή. Δεύτερον, ενσωμάτωσε τη σύγκρουση σε κάθε σκηνή, ακόμη κι όταν περιέχει μονάχα έναν χαρακτήρα. Τρίτον, μη δίνεις και πολλή σημασία στις δύο προηγούμενες συμβουλές. Ποιος είμαι εγώ για να δίνω συμβουλές;

-Μερικοί κριτικοί λένε πως τα βιβλία σου δεν είναι τυπικά αστυνομικά. Πώς θα τα κατηγοριοποιούσες;

Οι κριτικοί τα έχουν χαρακτηρίσει αγωνιώδη θρίλερ, συναρπαστικά police procedurals, ως σπουδές πάνω σε έναν γάμο σε διάλυση. Προσωπικά, τα βλέπω ως την εξέλιξη της ιστορίας ενός ενδιαφέροντος ερευνητή, του οποίου η αγάπη για αυτό με το οποίο είναι καλός δημιουργεί ενθουσιασμό, ωφέλη, αλλά και προβλήματα. Ο Ντέιβ Γκάρνεϊ είναι ιδιοφυία σε ό,τι έχει να κάνει με μανιακούς δολοφόνους, αλλά όχι και τόσο έξυπνος με ό,τι αφορά τη γυναίκα και τον γιο του. Είναι ένας φανταστικός αστυνομικός που καταλαβαίνει τις ανθρώπινες αδυναμίες του. Νομίζω πως ένας τέτοιος πρωταγωνιστής έχει ως αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να ταυτιστούν με τις ιστορίες του.

-Τα βιβλία σου έχουν αποθεωθεί κριτικά κι έχουν γίνει διεθνή best seller. Γιατί είναι τόσο δημοφιλή;

Μπορώ να απαντήσω μονάχα με βάση όσα έχω διαβάσει στις κριτικές. Φαίνεται πως αρέσει στον κόσμο ο συνδυασμός της πλοκής με την εξέταση της σχέσης ανάμεσα στον ερευνητή και τη γυναίκα του. Οι αναγνώστες βρίσκουν τις ιστορίες κινηματογραφικές και διασκεδαστικές, αλλά ταυτόχρονα πιστεύουν πως οι πρωταγωνιστές είναι αληθινοί.

 

-Οι υποθέσεις των βιβλίων σου είναι πολύπλοκες και δύσκολα μαντεύει κανείς τη λύση. Πώς ανακαλύπτεις τόσο έξυπνες πλοκές και πώς καταφέρνεις να ταιριάξεις όλα τα κομμάτια στο τέλος;

Η πλοκή στο περίπου εμφανίζεται στο νου μου κι από εκεί και πέρα οι χαρακτήρες την αναπτύσσουν. Φαντάζομαι τους χαρακτήρες, τους βάζω προκλήσεις, τους παρακολουθώ, τους ακούω. Μερικές φορές οι χαρακτήρες κάνουν πράγματα που με εκπλήσσουν. Στοιχεία της ιστορίας αλλάζουν, εξελίσσονται. Καθώς παρακολουθώ την εξέλιξη, καταλαβαίνω τι λειτουργεί, τι φαίνεται αυθεντικό, τι με ιντριγκάρει. Κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή και προσπαθώ να το περιγράψω όσο καλύτερα μπορώ. Στο τέλος, η γυναίκα μου το διαβάζει, μου λέει τι δεν πήγε καλά και το διορθώνω. Ξέρω πως αυτή η διεργασία ακούγεται παράξενη, ότι δηλαδή δεν είμαι εγώ αυτός που κινεί τα νήματα. Αλλά έτσι λειτουργώ -καταγράφω αυτά που φαντάζομαι, δεν τα δημιουργώ ηθελημένα.

-Πώς είναι μία συνηθισμένη μέρα γραψίματος; Έχεις κάποιες συνήθειες;

Εξαρτάται από το στάδιο συγγραφής. Το αρχικό στάδιο -οι τρεις ή τέσσερις πρώτοι μήνες- αφιερώνεται στην υποσυνείδητη ανάπτυξη μίας ιδέας ή κατάστασης, η οποία οδηγεί κάπου. Αυτό είναι το κομμάτι όπου έχω ελάχιστο έλεγχο και συνήθως αποτελείται από εικόνες ή γεγονότα ή κομμάτια διαλόγου, τα οποία εμφανίζονται στο νου μου τυχαία, συνήθως όταν οδηγώ. Φυλάω μερικές κάρτες στο αμάξι μου και αρκετές φορές σταματάω για να γράψω κάτι που μου έρχεται στο νου. Αυτό είναι το πιο απρόβλεπτο και ανοργάνωτο στάδιο. Δεν έχει πρόγραμμα, ούτε πειθαρχία. Έπειτα, αφού καταφέρω να συνδυάσω τα πάντα σε μία πλοκή και αφού τη διανθίσω με χαρακτήρες, των οποίων κατανοώ τα κίνητρα και τις προσωπικότητες, τότε δουλεύω πιο οργανωμένα -γράφω τις σκηνές, ξεψαχνίζω τις εκατοντάδες κάρτες μου, αφήνω τους χαρακτήρες να αναπτυχθούν και να αποκτήσουν ζωή. Από εκεί κι έπειτα συνήθως δουλεύω κάθε μέρα για τρεις ώρες ξεκινώντας από την αυγή κι έπειτα άλλες τρεις ώρες περίπου, μέχρι να πάω για ύπνο. Ωστόσο, αυτό το πρόγραμμα δεν οφείλεται στην πειθαρχία, αλλά στην απόλαυση. Δεν πιέζω τον εαυτό μου για να γράψω. Το γράψιμο με ελκύει. Όσον αφορά τις συνήθειες, δεν έχω κάποιες -σίγουρα όχι κάποια ενδιαφέρουσα. Απλά πίνω πολύ καφέ.

-Τι κάνεις για να βρεις έμπνευση;

Η αλήθεια είναι πως είμαι παρανοϊκός. Η κόρη μου, η οποία δουλεύει στον χώρο της ψυχικής υγείας, την αποκαλεί "καταστροφική σκέψη". Είναι ευχή και κατάρα. Κατάρα, επειδή μπορώ να τρομάξω εύκολα τον εαυτό μου. Ευχή επειδή δεν δυσκολεύομαι να βρω συνταρακτικές πλοκές.

-Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς και ποια είναι τα καλύτερα αστυνομικά που έχεις διαβάσει;

Έχω διαφορετικούς αγαπημένους συγγραφείς. Πρώτος είναι ο Conan Doyle και το Σκυλί των Μπάσκερβιλ η αγαπημένη μου ιστορία. Λατρεύω τους Raymond Chandler και Ross Macdonald για τις δαιδαλώδεις πλοκές, τις γλαφυρές περιγραφές και την ζωντάνια της Νοτίου Καλιφόρνια. Επίσης, μου αρέσει η εξυπνάδα, το μπρίο και η κομψότητα του Reginald Hill. 

 

-Θα δούμε τον Γκάρνεϊ να επιστρέφει;

Φυσικά. Παρά τις ανακαλύψεις στα τρία πρώτα βιβλία, ο Ντέιβ έχει πολλά ακόμη να μάθει για τον εαυτό του, για το γιο και τη γυναίκα του, και για τη φύση της έλξης που αισθάνεται για τη δουλειά του. Όπως όλοι μας, ο Ντέιβ δρα επειδή πιστεύει πως αυτά που σκέφτεται είναι αληθινά και μέσω των συνεπειών των πράξεών του ανακαλύπτει τα όρια των πεποιθήσεών του και ελπίζω να καταλήγει σε ένα συμπέρασμα σχετικά με το ποιος είναι και τι είναι σημαντικό. Είναι μία διεργασία η οποία μπορεί να επαναληφθεί στους κύκλους ανάπτυξης ενός χαρακτήρα.

-Ποιοι θα ήταν οι ιδανικοί ηθοποιοί για να ενσαρκώσουν τους χαρακτήρες σου σε μία κινηματογραφική μεταφορά των βιβλίων;

Αυτή είναι μία ερώτηση που δεν μπορώ να απαντήσω. Ο ατζέντης μου βρίσκεται σε συζητήσεις με έναν μεγάλο παραγωγό του Χόλιγουντ και ο καλύτερος, κατά τη γνώμη μου, ηθοποιός που θα μπορούσε να παίξει τον Ντέιβ Γκάρνεϊ έχει βρεθεί. Περισσότερες πληροφορίες στο μέλλον.

-Ποια είναι η αγαπημένη σου μεταφορά αστυνομικού βιβλίου στον κινηματογράφο;

Αν και δεν είναι ακριβώς μυθιστόρημα, θα έλεγα το Εν Ψυχρώ, του Τρούμαν Καπότε.

 

-Πόσο δύσκολο είναι να δημιουργήσεις τόσο πολύπλοκες ιστορίες;

Οι ιστορίες μου μοιάζουν πολύπλοκες, αλλά με απορροφούν τόσο πολύ και το απολαμβάνω υπερβολικά, οπότε δεν θα το έλεγα 'δύσκολο'. Αυτή τη λέξη τη χρησιμοποιώ για να περιγράψω λιγότερο ευχάριστες δραστηριότητες.

 

-Πώς συλλέγεις πληροφορίες για τον τρόπο εργασίας της αστυνομίας;

Κάποια στοιχεία τα έχω πάρει από τα αστυνομικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει, άλλα από εγχειρίδια που χρησιμοποιούνται στις αστυνομικές ακαδημίες. Επίσης, παίρνω συμβουλές και από τον γιο μου, ο οποίος είναι αρχιφύλακας.

-Η Μάντελιν είναι ένας ενδιαφέρων χαρακτήρας και υπεύθυνη εν μέρει για την επιτυχία του άντρα της. Θα ανακαλύψουμε περισσότερα για αυτή την πανέξυπνη και πνευματώδη γυναίκα στα επόμενα βιβλία;

Ναι. Θα είναι η ψυχή της σειράς, σε όσα βιβλία κι αν γράψω.

 

-Η Μάντελιν δεν είναι μονάχα κομμάτι της προσωπικής ζωής του Ντέιβ, αλλά τον βοηθάει και στην επίλυση των εγκλημάτων που ερευνά. Γιατί διάλεξες αυτόν τον τύπο θηλυκού πρωταγωνιστή; Ήταν για να ξεφύγεις από τα τετριμμένα «μάτσο» κλισέ;

Πρώτον, μου αρέσουν οι δυνατές, έξυπνες γυναίκες. Δεύτερον, ήθελα να δώσω στον Ντέιβ μία πιο ευάλωτη διάσταση, να τον κάνω λιγότερο αυτάρκη. Ήθελα να τον παρουσιάσω ως άτομο που χρειάζεται κάποιον στη ζωή του. Μπορεί να είναι ιδιοφυία στην επίλυση εγκλημάτων, αλλά η γυναίκα του είναι εξυπνότερη -έχει καλύτερη αντίληψη και διαίσθηση. Αυτή η ισορροπία -με την ένταση που δημιουργεί και την ανταμοιβή που προσφέρει- είναι πιο ενδιαφέρουσα σε σύγκριση με άλλες σχέσεις που περιγράφονται σε αστυνομικά μυθιστορήματα.

-Γιατί πιστεύεις πως οι αναγνώστες διαβάζουν αστυνομικά μυθιστορήματα;

Όσο μεγαλώνουμε, ανακαλύπτουμε -αλλάζουμε την αρχική μας άποψη σχετικά με κάτι μέσω της σύγκρουσης και της διαφώτισης, σε μία πιο ξεκάθαρη άποψη, η οποία διαχωρίζει την αλήθεια από την ψευδαίσθηση. Τα καλά αστυνομικά έχουν να κάνουν με τη ζωή. Μας αφορούν.

-Όπως και ο Ντέιβ, έτσι κι εσύ άλλαξες ζωή -από τον γεμάτο ανθρώπους κόσμο της διαφήμισης στην μοναχική συγγραφή. Δεν φοβήθηκες την αλλαγή;

Η αλλαγή δεν ήταν τόσο απότομη όσο φαίνεται. Πέρασα τα περισσότερα χρόνια της καριέρας μου στο δημιουργικό κομμάτι της βιομηχανίας, ως δημιουργός περιεχομένου. Επίσης, είμαι εκ φύσεων εσωστρεφής -μου αρέσει να δουλεύω μόνος. Έτσι, όταν η γυναίκα μου κι εγώ αφήσαμε την πόλη για 95 στρέμματα γης δίχως γείτονες τριγύρω, δεν φοβήθηκα καθόλου. Σε ένα τέτοιο μέρος θέλαμε να ζήσουμε και οι δύο από τότε που ήμασταν παιδιά. Αγαπάμε τα δάση, τα λιβάδια και τη μοναξιά. 

-Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά αυτών των δύο κόσμων;

Στη διαφήμιση δουλεύουμε με βάση το πρόγραμμα κάποιου άλλου, προσπαθούμε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο για να πραγματοποιήσουμε τους στόχους κάποιου άλλου, προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με το κοινό κάποιου άλλου. Αυτό που κάνω τώρα μου φαίνεται πολυτέλεια. Μιλάω με τη δική μου φωνή, δημιουργώ χαρακτήρες που εγώ βρίσκω ενδιαφέροντες και αφήνω τη γραφή μου να βρει το κοινό της.

-Ένα από τα βιβλία σου έχει να κάνει με τα κακοποιημένα παιδιά, που γίνονται θύτες. Γιατί διάλεξες αυτό το θέμα;

Διάλεξα τη σεξουαλική κακοποίηση ως μέσο απόδοσης του πόνου και του συναισθηματικού χάους που προκαλεί ο χειρισμός των ανθρώπων. Δεν επικεντρώνομαι στις κλινικές λεπτομέρειες. Ενδιαφέρομαι για την παρουσία του κακού, το πώς κρύβεται, πώς παρουσιάζεται και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί από έναν λογικό νου.

-Τι πιστεύει η γυναίκα σου όταν τη συγκρίνουν με τη Μάντελιν;

Συχνά προσπαθεί να ξεκαθαρίσει σε γνωστούς μας πως δεν είναι η Μάντελιν. Και μερικές φορές προτείνει να μαλακώσω κάποιες σκληρές πτυχές της Μάντελιν -ίσως επειδή δεν θέλει οι άνθρωποι να πιστεύουν πως εκείνη θα έλεγε κάτι τέτοιο. Βλέπω στη γυναίκα μου πολλές από τις αρετές της Μάντελιν -την ειλικρίνεια, την εξυπνάδα και τη σύνδεση με το παρόν- αλλά η γυναίκα μου είναι ζεστός και αστείος άνθρωπος, περισσότερο από τον χαρακτήρα του βιβλίου.

-Ως συνταξιούχος διαφημιστής, κάνεις προτάσεις για την προώθηση του βιβλίου σου;

Μόνο όταν μου ζητηθεί. Πέρασα πάνω από τριάντα χρόνια στον χώρο και προτιμώ να παραμείνω συνταξιούχος.

-Τι έχεις μάθει από την επιτυχία σου;

Για μένα, η πιο ικανοποιητική ανακάλυψη ήταν η ύπαρξη ενός αναγνωστικού κοινού αστυνομικών μυθιστορημάτων που παίρνει στα σοβαρά τα περίπλοκα ζητήματα σχέσεων. Αυτό είναι το μοναδικό είδος βιβλίου που με ενδιαφέρει να γράψω. Με ενδιαφέρει να αλληλεπιδρώ με πολύπλοκους χαρακτήρες. Συχνά νιώθω ότι δεν τους 'δημιουργώ' απλά, αλλά τους παρακολουθώ, τους ακούω και κρατάω σημειώσεις. Έχουν τις δικές τους ζωές, φιλοδοξίες και φόβους -τους οποίους παρακολουθώ και περιγράφω. Για μένα, αυτή είναι η πραγματική απόλαυση αυτού του επαγγέλματος.

-Ασχολείται η γυναίκα σου με τη λογοτεχνία;

Διαβάζει συνεχώς, λατρεύει τα βιβλία και λατρεύει να μιλάει για αυτά. Δίδασκε Αγγλική λογοτεχνία για τριάντα χρόνια. 

-Γιατί πιστεύουμε αυτά που πιστεύουμε; Αυτή είναι μία ερώτηση που φαίνεται πως σε ενδιαφέρει.

Πιστεύουμε αυτά που θέλουμε να πιστέψουμε. Τα στοιχεία δείχνουν πως διαλέγουμε τις πληροφορίες που υποστηρίζουν τα συμπεράσματα στα οποία θέλουμε να καταλήξουμε -συμπεράσματα που δικαιώνουν εμάς και δίνουν άδικο στους εχθρούς μας, που τρέφουν το εγώ μας, που επιβεβαιώνουν τις πεποιθήσεις μας, που μας βοηθούν να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε. Οι πεποιθήσεις μας βασίζονται στις επιθυμίες μας, ωστόσο πιστεύουμε πως βασίζονται σε γεγονότα. Μερικές φορές, όταν η διάθεσή μου είναι πεσμένη, πιστεύω πως η δύναμη των συστημάτων πίστης μας αποκαλύπτει περισσότερο από κάθε τι άλλο πόσο φοβισμένοι και γεμάτοι επιθυμίες είμαστε.

 

Γράψτε το σχόλιό σας



Εγγραφή στο Newsletter

Για αποκλειστικές προσφορές, νέες κυκλοφορίες και ξεχωριστές εκδηλώσεις, κάντε εγγραφή στο newsletter