Στη λογοτεχνία του J. M. Coetzee διακρίνεται μια βαθιά ηθική ευαισθησία που υπερβαίνει τις ανθρώπινες σχέσεις και αναζητά τη θέση του ανθρώπου μέσα στον κόσμο, απέναντι στα άλλα πλάσματα και στη σιωπηλή ευθύνη της ύπαρξης. Οι οκτώ ιστορίες του δεν είναι απλώς αφηγήσεις πλοκής, αλλά μια εμπειρία ανάγνωσης που προσκαλεί τον αναγνώστη σε έναν πιο προσωπικό και εσωτερικό στοχασμό.

Γεωργία Χάρδα, fractalart.gr

Η λογοτεχνία, ιδιαίτερα η μεγάλη λογοτεχνία –και του Coetzee σίγουρα είναι τέτοια– τείνει να συνδράμει, να μετριάζει τα μικρά λάθη και τις αδυναμίες της ζωής. Αυτό, εν μέρει, είναι το έργο της, ο τρόπος λειτουργίας της: να στηρίζει, να αποκαθιστά, να απελευθερώνει· να προσφέρει παρηγοριά όσο όλα παραμένουν δυνατά. […] Ο Κούτσι επανέρχεται στα διαχρονικά του θέματα: τη συγγένεια με τα ζώα, τα οντολογικά ερωτήματα (της ζωής, της αγάπης και του θανάτου) και τη φύση της επιθυμίας – της επιθυμίας να κατανοήσουμε τον άλλον, να συλλάβουμε και να συνυπάρξουμε με «εκείνο που βρίσκεται πέρα από εμάς». Κάτω από τις απλές, λιτές επιφάνειες αποκαλύπτονται συχνά απρόσμενα βάθη, που λαμπυρίζουν με παιγνιώδη σοβαρότητα, χιούμορ και μια μεγάλη, υπαρξιακή παραδοξότητα – την αίσθηση του πώς το παρελθόν μάς καταλαμβάνει μέχρι τη στιγμή που, μια μέρα, το καταλαμβάνουμε εμείς.

The Guardian