Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας μας είναι ο Χάνς Γκίμπενρατ. Ένα εσωστρεφές, τρυφερό και χαρισματικό παιδί. Η αγάπη του για μάθηση κινητοποιεί τους δασκάλους και τον πατέρα του να δώσει εξετάσεις και να εισαχθεί στην Εκκλησιαστική σχολή. Όταν ξεκινάει την φοίτηση γνωρίζει τον Χέρμαν, έναν νεαρό που τον βοηθάει να ξεφύγει από την μοναξιά και να γνωρίσει και άλλες πτυχές της ζωής. Ο Herman Hesse στο μυθιστόρημα του ασχολείται με τις παγίδες και τους περιορισμούς που έχει το εκπαιδευτικό σύστημα. Όσον αφορά τον Χάνς στη κοινότητα που μεγάλωσε δεχόταν μία συνεχής πίεση να διαπρέψει σε κάτι το οποίο ήθελαν οι υπόλοιποι και όχι ο ίδιος. Οι ατελείωτες ώρες μελέτης του στέρησαν τις χαρές και την ανεμελιά της παιδικής του ηλικίας. Στην Εκκλησιαστική σχολή μπήκε στο στόχαστρο των καθηγητών λόγω της φιλίας του με τον Χέρμαν. Δεν δέχτηκαν την ιδιαιτερότητα των προσωπικοτήτων των παιδιών και αυτό οδήγησε στην περιθωριοποίηση. Το ερώτημα που τίθεται είναι πως θέλουμε η εκπαίδευση να συμβαδίζει με την πρόοδο και την εξέλιξη όταν οι καθηγητές στερούν από τους μαθητές την ελεύθερη έκφραση; Η χρυσή τομή για να επιτευχθεί κάτι είναι μαθητές και καθηγητές να βρουν μία κοινή γλώσσα επικοινωνίας. Το βιβλίο του Hesse είναι επίκαιρο και το διάβασα σε μία χρονική συγκυρία που καταγράφονται καθημερινά επεισόδια σχολικού εκφοβισμού είτε μεταξύ μαθητών είτε μεταξύ καθηγητών και μαθητών. Σ’ αυτή την κατάσταση μερίδιο ευθύνης έχει η οικογένεια που δεν θέτει όρια και μετά οι καθηγητές δεν μπορούν να βοηθήσουν τους μαθητές τους και κάποιες φορές πλήττεται η σωματική τους ακεραιότητα. Άλλο ένα σπουδαίο βιβλίο του Hesse που επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα σε καλαίσθητη έκδοση και σε μετάφραση της Ειρήνης Γεούργα. Καλή ανάγνωση.