2103300774
0
Οι δρόμοι της λήθης
Συγγραφέας:
3 Αξιολογήσεις Πες μας την γνώμη σου
Μια ιστορία ανθρώπων που ξεκίνησαν από διαφορετικές αφετηρίες, και οι ζωές τους διασταυρώθηκαν ώστε να διανύσουν κοινούς δρόμους. Έτσι, θα ανακαλύψουν τον εαυτό τους, θα εξελιχθούν και θα προσπαθήσουν ν’ αλλάξουν σε έναν σύγχρονο κόσμο... Πόσο γνωρίζουμε πραγματικά τον εαυτό μας και πώς μπορούμε να εξελιχθούμε μέσα από τις εκπλήξεις που μας επιφυλάσσει η ζωή, κυρίως τις δυσάρεστες, αλλά και τις ά...
-10%
Τιμή βιβλίου
από
17.70€
15.93€
Δωρεάν Μεταφορικά
Άμεσα διαθέσιμο!
Τιμή e-book
12.99 €
Προστασία DRM:
Ναι
ebook Format:
ePub
Συμβατότητα:
iOS, Android, Windows
Δείτε οδηγίες εγκατάστασης των ebooks
Οι δρόμοι της λήθης
Συγγραφέας:
ISBN:
978-960-605-760-1
Έκδοση:
1η
Ημερομηνία έκδοσης:
10/04/2019
Αριθμός σελίδων:
560
Format:
Paperback
Μέγεθος:
140 x 205
Χώρα προέλευσης:
Ελλάδα
-10%
Τιμή βιβλίου
από
17.70€
15.93€
Δωρεάν Μεταφορικά
Άμεσα διαθέσιμο!
Τιμή e-book
12.99 €
Προστασία DRM:
Ναι
ebook Format:
ePub
Συμβατότητα:
iOS, Android, Windows
Δείτε οδηγίες εγκατάστασης των ebooks
Τι κοινό μπορεί να έχουν μια δυναμική υπαστυνόμος, ένας ρομαντικός δάσκαλος, ένας θαμώνας των φυλακών, μια καταπιεσμένη νοικοκυρά κι ένας κουκουλοφόρος;

Στην Αθήνα της κρίσης μια γυναίκα εξαφανίζεται κι η εξαφάνισή της συμπίπτει με μια καλοστημένη ληστεία. Στην προσπάθειά της να τη βρει, η υπαστυνόμος Δέσποινα Καρανικόλα θα συναντήσει ξανά έναν παλιό της γνώριμο, τον Διομήδη Δανέλλη, τον άνθρωπο που από λάθος έστειλε η ίδια πριν από λίγα χρόνια στη φυλακή. Μαζί του θα ζήσει έναν μεγάλο έρωτα, όμως ο Διομήδης δεν είναι πια ο ίδιος. Και πώς να είναι; Η ζωή του διαλύθηκε κι οι αγαπημένοι του τον ξέχασαν. Μόνο ο Μάνος, μόνιμος θαμώνας των φυλακών, στάθηκε δίπλα του, κι αυτόν πλέον ο Διομήδης τον λογαριάζει γι’ αδελφό. Στο ίδιο σταυροδρόμι της ζωής κι ο Δημητράκης, που προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εαυτό του, μπλέκεται με τους κουκουλοφόρους της πλατείας Εξαρχείων.
Ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, οι ζωές των ηρώων διασταυρώνονται και διανύουν κοινούς δρόμους. Έτσι, θα ανακαλύψουν τον εαυτό τους, θα εξελιχθούν και θα προσπαθήσουν ν’ αλλάξουν. Κι υπάρχουν συναισθήματα που σταθερά μας οδηγούν απ’ το σκοτάδι στο φως. Ο έρωτας. Η αγάπη. Η φιλία. Μόνο που καμιά φορά γίνονται η αιτία ώστε η πορεία μας να είναι αντίστροφη.

…Έβρεχε όταν βγήκα στον δρόμο. Καλύτερα. Τα δάκρυα φωλιάζουν στη βροχή όπως οι ψιχάλες στη θάλασσα κι η θλίψη στη συννεφιά σαν τις χιονονιφάδες στο λευκό μάρμαρο. Φόρεσα την κουκούλα του φούτερ κι έγινα πάλι ο Κανένας. Τάχυνα το βήμα ως τον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μαρούσι.
Σ’ όλη τη διαδρομή κοιτούσα τις σταγόνες να σχηματίζουν ρυάκια στα τζάμια του βαγονιού. Στην Ομόνοια το τρένο άδειασε και ξαναγέμισε σε δευτερόλεπτα. Ένα πρεζόνι μου ’χωσε στο πρόσωπο το απλωμένο του χέρι μαζί με μια θλιβερή ιστορία. Του ’δωσα σχεδόν ό,τι είχα πάνω μου. Οι συνεπιβάτες μου με κοίταζαν με μια δόση υπεροψίας και μπόλικο οίκτο. Το ξέρω πως οι ιστορίες των ζητιάνων είναι ψεύτικες. Τι σημασία έχει; Πίσω τους κρύβονται άλλες, αληθινές, όχι λιγότερο θλιβερές.

Ιστορίες σαν τη δική μου. Σαν όλων μας…

Αξιολογήσεις

Γράψτε το σχόλιό σας


  • Ο χρήστης Κατερίνα Γκούνα στις 2019-05-30 22:04:18 έγραψε:
    Μέσα στην βουή των προεκλογικών αφηγημάτων, Οι Δρόμοι της Λήθης της Χριστίνας Ζέμπη, με προσγείωσαν σ' ένα οδυνηρό σκηνικό, στην Αθήνα του σήμερα. Η Χριστίνα μετά το αγαπημένο Πέτρα και Μέλι, όπου "κοινωνήσαμε" το μέλι ενός πείσμωνα έρωτα και μιας αληθινής αγάπης που γεννήθηκε και άνθισε μέσα στην αγριότητα μιας βεντέτας, μας οδήγησε σε μια δύσκολη διαδρομή πάνω στην πέτρα της αλήθειας και της πραγματικότητας. Σαν να άνοιξε ένα "κουτί της Πανδώρας" έβγαλε από μέσα όλη την πίκρα, όλο τον πόνο, όλα τα τραύματα και όλα τα μυστικά της αθέατης πλευράς της ζωής των ηρώων της. Οι "άνθρωποί" της δεν είναι συνηθισμένοι. Δεν μοιάζουν με αυτούς που έχουμε γύρω μας, συγγενείς, φίλους, συναδέλφους. Έχουν περάσει τον Ρουβίκωνα που μετά απ' αυτόν τις περισσότερες φορές δεν έχει επιστροφή. Είναι παραβατικοί. Μ έσα τους όμως καίει η λαχτάρα να γυρίσουν πίσω, να καθαρθούν και να συνεχίσουν με τους πολλούς την ήρεμη και μετρημένη ζωή εκείνων που δεν έχουν παρτίδες με την κοινωνία και τον νόμο. Άραγε τα καταφέρνουν; Η κάθαρση, όπως και στις αρχαίες τραγωδίες έρχεται στο τέλος. Στο τέρμα ενός οδοιπορικού μέσα στην ασχήμια της κοινωνίας και στα αίτια που την γεννά.Χριστίνα Ζέμπη, έγραψες ένα πολύ, μα πολύ ωραίο βιβλίο. Ένα βιβλίο αιχμηρό όπως τα γυμνά βράχια που αν όμως κοιτάξεις προσεκτικά θα δεις μέσα απ' τις σχισμές της πέτρας να ξεπετάγονται πολύχρωμοι ανθοί. Έτσι κι εσύ έσπειρες στη ψυχή των εγκληματιών που περιέγραψες κάποια άνθη καλοσύνης, κάποια ψήγματα μεταμέλειας, έναν ψίθυρο συγγνώμης, ώστε φτάνοντας στη τελευταία του σελίδα να κρατάμε την ελπίδα πως για τον άνθρωπο ποτέ δεν έρχεται η στιγμή που χάνει εντελώς την ανθρωπιά του και μετατρέπεται σε κτήνος. Καλή επιτυχία! Και εις άλλα με υγεία!Μου αρέσει!ΣχόλιοΚοινοποιήστεΣχόλιαΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΚΟΥΝΑΓράψτε ένα σχόλιο...
  • Ο χρήστης στις 2019-04-08 10:19:32 έγραψε:
  • Ο χρήστης ΘΕΟΧΑΡΙΣΤΗ ΜΗΤΣΑΚΟΥ. στις 2019-03-27 12:04:19 έγραψε:
    ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ.ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ.ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕ ΤΟ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΙ.ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΣΟΥ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΟΙΚΟ.

Οι Συγγραφείς

Χριστίνα Ζέμπη

Η Χριστίνα Ζέμπη γεννήθηκε στη Μαλακάσα Αττικής και είναι νηπιαγωγός. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Το πρώτο της μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 2013 με τον τίτλο Πέτρα και Μέλι από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, μεταφράστηκε στα αγγλικά και κυκλοφορεί στην Αγγλία από τις εκδόσεις Arcadia (2016).
Χριστίνα Ζέμπη

Εγγραφή στο Newsletter

Για αποκλειστικές προσφορές, νέες κυκλοφορίες και ξεχωριστές εκδηλώσεις, κάντε εγγραφή στο newsletter